سرما خوردم و تو خونه افتادم. می خواستم امروز درباره این مدت که بی وبلاگ شده بودم بنویسم اما خیلی حالم خوش نیست. پس مختصر و مفید می گم.

 حکایت من و فراری، حکایت آدمها و زندگی شهری شده بود تو این مدت. وقتی یه آدمی گم می شه و به یه جزیره ناشناخته می ره، اول براش خیلی سخته. بعد سعی می کنه عین چیزهایی که داشته رو باز سازی کنه اما بعد از یه مدتی دیگه به اون شرایط عادت می کنه. 

حالا اگه دوباره پیدا بشه، برگشتنش به زندگی شهری خیلی سخت می شه

درست مثل من و فراری. اوایل که هزار و یک جور مشکل براش پیش اومده بود و نمی تونستم توش بنویسم داشتم دیوونه می شدم. حالا خوبه هر روز هم نمی نوشتم. بعد گذشت و یاد گرفتم (یا بهتر بگم به طور غریزی این کار رو می کردم) که با هر سوژه ای که می دیدم یکبار کامل پستی رو که می خواستم تو وبلاگم بنویسم تو ذهنم مرور می کردم. تو فراری خیالی! جالب اینه که به همون عادت کردم.

این هم یک نوع خوش شانسی حساب می شه که آدم بعد از این همه وقت طولانی که به دنیای وبلاگ نویسیش برمی گرده، با یه خبر خوب بیاد. البته شاید برای خیلی ها مهم نباشه که رئیس جمهور آمریکا کی می شد هر چند با دقت نظر خاصی پیگیری می شد اما کلن برای من مهم بود.

امروز اولین پست رو توی این وبلاگ خوشگل می نویسم با گزارشی از دیشب در شهر نیویورک. من تو خیابونها نبوذم اما تلویزیون رو می دیدم که توی میدان اصلی شهر توی تایمز اسکوئر همه جمع بودند. ما خونه یکی از بچه های خبرنگار توی بروکلین جمع بودیم. پارتی انتخابات بود. می خوردن و حرف می زدن و تلویزیون رو نگاه می کردن. هر ایالتی که نتایجش اعلام می شد یه هورا و دست و اینا هم چاشنیش می کردن. آخر سر هم شامپاین باز کردن و شادی و ... بعد منتظر سخنرانی ها موندیم هممون. با سخنرانی مک کین تعجب کردیم که چقدر تغییر کرد و با سخترانی اوباما گریه کردیم